Elk afscheid is uniek

Elk afscheid is uniek.

Op vele manieren kunnen wij geconfronteerd worden met afscheid van een geliefde. Het kan gaan om een plots afscheid of een verwacht afscheid, een afscheid na een langdurige ziekte of een zelf gekozen afscheid. Of het afscheid van een kind.
Elk afscheid vraagt een unieke aanpak. Met zorg en aandacht voor de specifieke gegevenheid, gaan wij deze weg met u.

Hier enkele teksten rond afscheid nemen, uit het leven gegrepen.
Uit boek: Rouwkracht  Lut Forrez

AFSCHEID VAN EEN KIND

Het verlies van
een kind,
hier zijn geen woorden voor,
enkel tranen
of klanken uit de diepste
grotten van pijn en verdriet

tot
dankbaarheid
voelbaar wordt
omdat jij
de eer had
dit kind te mogen beminnen
omarmen
teder koesteren
en beluisteren,
omdat je mocht
genieten
van het wonder wezen
dat jouw kind
was,
is
en altijd
zal zijn.

 

LF

 EEN GELIEFDE DIE NABIJ BLIJFT

Voel mij
In die frisse wind
Die je zacht omhult
In die tedere kracht
Die jou draagt
In die warme adem
Van nabijheid
In die vrije gedachten
Die dansen in je hoofd
In die gloed van vreugde
Die jouw hart verwarmt

LF

DOOD NA ZEVENTIEN JAREN ZIEKTE

De angst in je ogen was groot
de hele wereld rondom jou
verdween beetje bij beetje
je werd een vreemde in je eigen huis
en zo was je nergens meer thuis
je was verdwaald in de tijd
in de ruimte en in jezelf

Het licht verdween in je ogen
en soms hoorden we je lachen
andere keren was je eindeloos aan het tellen
of sprak je alsof je terug bij je mama was
zo leefde je in een andere wereld
toch iedere keer ik je een zoen gaf
verscheen je weer in je ogen
daar was alle angst verdwenen
ze waren als poorten van de hemel
jij was zoiets als een engel op aarde geworden

Elke minuut aan jouw zijde
was volmaakt, zegen en helen tegelijk!
op één verlangen na,
dat je hélemaal vrij zou zijn!

Na zeventien jaren ging je eindelijk heen,
eindeloos vrij!
Pure vreugde vulde de hele ruimte
al uren voor je heenging.
Ik dacht, mijn vader,
die gaat niet dood, die leeft!
Zo duidelijk voelde ik enkel leven
en levensvreugde.
Toch je lichaam droeg de dood
in elke cel, maar niet je wezen!

LF

AFSCHEID VAN EEN ZOON

Dat wat elke moeder vreest
dat wat altijd enkel bij een ander gebeurt
dat wat zo onnatuurlijk aanvoelt
is nu gebeurd…

Zomaar
totaal onaangekondigd
van de ene minuut op de andere,
ben je er plots,
niet meer

Hoe kan dat nu?
jouw leven zag er zo schitterend uit!
is dit nu jouw keuze?
is jouw leven hier, nu volbracht?
of is er een vergissing gebeurd?
ben je per ongeluk uit het leven getrokken, of ontsnapt?

Hoe onzichtbaar je nu ook bent
zo aanwezig ben je hier bij ons
we voelen je zo nabij
maar de pijn stroomt als
overvolle rivieren uit onze ogen
ons hart kreunt en siddert
als bij een niet te stoppen aardbeving
ons denken, verstikt in angst,
raast als een storm door ons heen
hoe moet dit nu?

Ga nu maar
het was zo mooi met jou
een bijzonder leven kenden wij
met jou!
je hebt je talenten voluit kunnen leven
je bleef ons ermee verbazen
zo jong had je al zo een immense rijkdom
in jezelf ontdekt!
je hebt genoten van je leven
wij hebben genoten van jouw leven met ons

Doe nu maar wat je te doen hebt
wij gaan hier ook onze weg
maar als ik dan nog even iets mag vragen
wil je dan alsjeblieft
heel aanwezig ons nabij blijven?

Tot we klaar zijn
om ook dat los te laten
en verder te gaan
met jou in ons hart.


warme zachte zoen
zoon van mijn hart

je moeder

LF

DIEPE PIJN

Het blijft me achtervolgen
de dans van verlatenheid
en totale zinloosheid van dit bestaan

’s Nachts maakt het me gillend wakker
en in de ochtend brengt het me de boodschap
schrijf het uit

Een zoveelste poging om dit woorden te geven
stroomt de computer in
en nog kennen de diepste roerselen van mij ziel
geen vorm hierin.

Nog dieper gaat de pijn
nog dieper de verlatenheid
nog dieper de zinloosheid.

Hoe krijgt het woorden
hoe kan mijn ziel
het eindelijk uitspugen
die diepste gewrochten der aarde.

De pijn scheurt
het scheurt de draden open
de draden die het leven
vasthouden
om niet te verliezen
maar ik ben alles al kwijt
enkel leegte vult dit leven
er is niets

In het niets
verschijnt een traan
en rolt omlaag
over dit naakte lichaam
verdriet en troost tegelijk.

LF